Ctrl+F

Κυριακή, 16 Σεπτεμβρίου 2018

Fade Away


Do you ever feel like the time passes through you without being able to change anything, unable to change the past or some wring decisions in the past? Well, i used to in the past, and in some way, these pics i took the last week reminded me of this feeling, the reminiscence of the past, of something precious we lost and we cannot take it back and everything just fades away...

Οι αχνοί τόνοι στις συγκεκριμένες φωτογραφίες μου βγάζουν κατά κάποιον τρόπο μια μελαγχολία, μια νοσταλγία για το παρελθόν την χαμένη αθωότητα και ίσως για αποφάσεις που πάρθηκαν στο παρελθόν, ίσως λανθασμένες, που πλέον δεν μπορούμε να αλλάξουμε γιατί ο χρόνος δεν γυρνά πίσω...Σαν μια ταινία που ειχα δει στο παρελθόν που μου είχε κεντρίσει το ενδιαφέρον και με είχε βάλει σε σκέψεις, η "Αιώνια λιακάδα ενός καθαρού μυαλού", όπου ένα ζευγαρι προσπαθεί να σβήσει τον πόνο του χωρισμού, σβήνοτας όλες τις αναμνήσεις, ξεχνώντας το γεγονός ότι ποτέ δεν υπήρξαν μαζί. Αυτά λοιπόν και τα λέμε αύριο πάλι! 

Love, Eliza K 

















dress: PrettyLittleThing / jewelry: H&M / heels: Missguided / purse: H&M (old) / Nails: OPI / lipstick: Clinique (pink style)

Παρασκευή, 14 Σεπτεμβρίου 2018

Autumn blossoms


Hello! September came and slowly the summer comes to an end...Of course, here in Greece the weather is really warm till the end of September, we still go to the sea and have fun! For an early autumn look i chose an ethereal shirt in the color of pale pink and i matched it with palazzo pants and sandals. Comfy and sweet! Bye bye

Καλησπέρες! Σιγά σιγά ήρθε ο Σεπτέμβρης και το καλοκαίρι φθάνει στο τέλος του...Φυσικά στην Ελλάδα κάνει ζέστη και θα πηγαίνουμε στην παραλία μέχρι τις αρχές του Οκτώβρη! Για ένα ντύσιμο από το καλοκαίρι προς το φθινόπωρο διάλεξα ένα πουκάμισο στα χρώματα του σάπιου μήλου και το συνδύασα με μια φαρδιά παντελόνα. Ένα όμορφο και άνετο σύνολο! Φιλιά

Love, Eliza K 















shirt: Mango / pants:Zara / jewelry: Claire's 

Πέμπτη, 13 Σεπτεμβρίου 2018

Blood and Blossoms



“Ο έρωτας, όμως, τι είναι πραγματικά; Ένα αεράκι που χαϊδεύει τις τριανταφυλλιές; Όχι, είναι μια φλόγα που κυλά στις φλέβες μας, μια δαιμονική μουσική που κάνει ακόμα και τις καρδιές των γέρων να χορεύουν. Είναι η μαργαρίτα που ανοίγει στο πλησίασμα της νύχτας, η ανεμώνη που κλείνει στην παραμικρή πνοή του ανέμου και μαραίνεται όταν την αγγίζουμε.
Αυτό είναι ο έρωτας.
Μπορεί να τσακίσει έναν άνθρωπο, έπειτα να τον ξαναφέρει στην ζωή, μετά να τον σημαδέψει και πάλι με πυρωμένο σίδερο. Μπορεί να γνέψει σε μένα σήμερα, σε σένα αύριο και σε κάποιον άλλο την επόμενη νύχτα, γιατί είναι εφήμερος. Μπορεί όμως ν’ αφήσει την ανεξίτηλη σφραγίδα του και να καίει με άσβεστη φλόγα ως το θάνατο-γιατί είναι και αιώνιος. Τελικά τι είναι ο έρωτας;
Είναι μια νύχτα καλοκαιρινή, με τον ουρανό ξάστερο και τη γη ευωδιαστή. Γιατί όμως ενθαρρύνει έναν νέο να πάρει μυστικά μονοπάτια, γιατί σπρώχνει ένα γέρο να βηματίζει ανήσυχος στο μοναχικό του δωμάτιο.
Ό έρωτας! Μεταμορφώνει τις καρδιές μας κάνοντάς τες να μοιάζουν μ’ ανθισμένο, ανοιξιάτικο κήπο, όπου όμως ξεδιάντροπα φυτρώνουν και μυστηριώδη μανιτάρια. Ο έρωτας δεν είναι που παρακινεί τον καλόγερο να γλιστράει κρυφά τη νύχτα στις αυλές και μέσα από κάποιο παράθυρο να ρίχνει κλεφτές ματιές στις ωραίες κοιμώμενες; Αυτός δεν είναι που τρελαίνει τη νεαρή μοναχή και θολώνει το μυαλό της πριγκίπισσας; Έχει τη δύναμη να κάνει ένα βασιλιά να σκύψει το κεφάλι τόσο χαμηλά που τα μαλλιά του ν’ αγγίξουν τη σκόνη του δρόμου-να τον κάνει ακόμα και να παραληρεί, να μουρμουρίζει λόγια άπρεπα, να γελά και να βγάζει τη γλώσσα του.
Έτσι είναι ο έρωτας.
Όμως όχι, μπορεί να είναι και τελείως διαφορετικός, να μη συγκρίνεται με τίποτα στον κόσμο. Καμιά φορά, έρχεται στη γη μια ανοιξιάτικη νύχτα, όταν ένα νεαρό αγόρι βλέπει δυο μάτια…Βυθίζει σ’ αυτά το βλέμμα του, φιλάει τα κοριτσίστικα χείλη και μέσα στη καρδιά του νιώθει σαν να  έσμιξαν δυο λάμψεις: ένας ήλιος και ένα αστέρι. Ρίχνεται στην αγκαλιά εκείνης που τον μάγεψε, και πια ούτε ακούει ούτε βλέπει τίποτε άλλο.
Η αγάπη άλλωστε ήταν κι ο πρώτος λόγος του Θεού, η πρώτη Του σκέψη. Όταν πρόσταξε «Γεννηθήτω φως!», γεννήθηκε η αγάπη. Κι έτσι, όλα όσα έπλασε ήταν πανέμορφα-κανένα δημιούργημά Του  δεν το βύθισε ξανά στην ανυπαρξία. Και η αγάπη, που υπήρξε από καταβολής του κόσμου, έγινε και εξουσιαστής του. Τα μονοπάτια της όμως είναι σπαρμένα με λουλούδια και αίμα.
Λουλούδια και αίμα…»

Τι είναι ο έρωτας; Είναι μια χαραμάδα φωτός σε μια κατά τ’ άλλα ανιαρή ζωή, ή αντιθέτως ο έρωτας, αγκαλιά με τον θάνατο οδηγούν τους θνητούς στην καταστροφή; Αυτό είναι το βασικό ερώτημα που πραγματεύεται στο συγκεκριμένο βιβλίο ο Κνουτ Χάμσουν, συγγραφέας της «Βικτώριας». Στο βιβλίο αυτό ένας άντρας και μια κοπέλα ερωτεύονται κεραυνοβόλα, όπως στα παραμύθια. Αυτή ευγενικής καταγωγής, αυτός γιος μυλωνά και φτωχός. Αγεφύρωτο το χάσμα. Στην συνέχεια αυτός αποκτά φήμη ως ποιητής, αλλά αυτή είναι ήδη λογοδοσμένη σε άλλον. Όταν εν τέλει η γυναίκα είναι ελεύθερη, ο άνδρας έχει ήδη αρραβωνιαστεί με άλλη κοπέλα. Και όταν τελικά κι αυτός είναι ελεύθερος, η γυναίκα φεύγει από κοντά του…Ήταν μοίρα τους να μην αναπτυχθεί ποτέ ο έρωτάς τους ή ήταν οι επιλογές τους; Προσπάθησαν να είναι αξιοπρεπείς και περήφανοι,  ή υπήρξαν απλά δυο δειλοί άνθρωποι που δεν τόλμησαν ποτέ να μιλήσουν ο ένας στον άλλον; Γιατί όταν αγαπάμε με όλη μας την καρδιά κάποιον θέλουμε να τον πληγώσουμε, ενώ στην ουσία πληγώνουμε τον ίδιο τον εαυτό μας; Είναι η περηφάνεια μας και οι ελεύθερες επιλογές μας ή είναι τελικά αυτός ο μικρός πονηρός Θεός που μας οδηγεί στην καταστροφή, στο τέλος;
Ο Χάμσουν παίρνει το κλασσικό παραμύθι του φτωχού αγοριού που αγαπά την πριγκίπισσα και το μετουσιώνει σε μια τραγική ιστορία αγάπης, που αφήνει μια γλυκιά πικρία στον αναγνώστη για όλα όσα έμειναν κρυμμένα και δεν ειπώθηκαν ποτέ…Μιλάει για την πρώτη αγάπη, που παραμένει ιδανική, τέλεια και αγνή, επειδή ακριβώς δεν ολοκληρώνεται ποτέ, δεν βρίσκει την ευκαιρία να ανθίσει. Όπως λέει μια γαλλική παροιμία ο έρωτας είναι ένας ολάνθιστος γκρεμός (falaise de fleurs).
Κάθε φορά που διαβάζω το συγκεκριμένο βιβλίο, γιατί το διαβάζω ξανά και ξανά, δεν μπορώ παρά να μην δακρύσω. Είναι το ίδιο συναίσθημα που ένιωσα, για παράδειγμα όταν είδα πρώτη φορά τον «Τιτανικό». Ένα έργο γεμάτο με την ορμή, την φωτιά αλλά και τις συνέπειες του μεγάλου και ανεκπλήρωτου έρωτα, ο οποίος δεν βρίσκει καταφύγιο επί γης.

Love, Eliza K


*Ο πίνακας «Λάμια» φιλοτεχνήθηκε από τον John William Waterhouse.

Τετάρτη, 12 Σεπτεμβρίου 2018

Arrival at Sighisoara



As you can see, i admire the breathtaking view from the tower of Sighisoara, a picturesque Romanian city, protected by UNESCO.  Cute little houses, narrow streets and green gardens. This city reminds my in a way my hometown, Athens, at Plaka, a region with colorful houses and narrow stone streets. 

Και αυτή είναι η γραφική πόλη Σιγκισοάρα, που προστατεύεται από την UNESCO για την πολιτισμική και ιστορική της αξία. πολύχρωμα σπιτάκια, στενοί πλακόστρωτοι δρόμοι και μικροί κήποι. Μια περιοχή η οποία μου θυμίζει πολύ την Πλάκα, καθώς είναι εξίσου φιλική και θελκτική. Απολαύστε! 

Love, Eliza K












In fact, he was talented. He played the Vivaldi's winter symphony/ Ταλαντούχος! Έπαιξε την συμφωνία του Χειμώνα από τις τέσσερις εποχές του Βιβάλντι





Δευτέρα, 10 Σεπτεμβρίου 2018

Always the Sun


Hey everyone! How about a look with minimal approach? Only neutrals:black, taupe, white  and that's it! Well, this is not only an outfit post. It is a town appreciation post: i love my town, and especially some well made corners. Like Plaka or Anafiotika. If you ever visit Athens take a stroll in these places. Every building in Plaka has a neo-classic vibe, with artistic facades and walls painted in pastel tones. And of course, the little taverns here and there, and also the ice-cream shops! And how about loukoumades? Have you ever tasted them? Ah, i just love them...

Hello! Σήμερα, περιδιαβαίνοντας τα σοκάκια της Πλάκας, μου ήρθε η έμπνευση για ένα μινιμαλιστικό, εντελώς απλώς ντύσιμο, στα χρώματα του λεκού, του μπεζ και του μαύρου. Αλλά σήμερα δεν θα μιλήσω για τα ρούχα μου, θα μιλήσω για την πόλη μου την οποία αγαπώ και λατρεύω! Τα όμορφα νεοκλασσικά με τους υπέροχους παστέλ τοίχους, τα μαγαζάκια με τα σουβενίρ, τα ατέλειωτα μουσεία, οι γραφικές ταβέρνες, τα παγωτατζίδικα και φυσικά οι "λουκουμάδες"! Πόσο αγαπώ τους λουκουμάδες! Πάλι για γλυκά κατέληξα να μιλάω...

Love, Eliza K 

















*body: Boohoo/ pants: ZARA/ heels: Missguided/ clutch:KEM / jewelry: H&M

Σάββατο, 8 Σεπτεμβρίου 2018

Summer Breakfast



In the hot summer days, there is nothing better that start your day with a full, healthy breakfast. So, Maria and I decided to make a simple yet colorful breakfast, with scrabbled eggs, yogurt, fruit and fresh orange juice. It was perrrrrrrrfect! 

Τις καλοκαιρινές ημέρες, δεν υπάρχει καλύετρος τρόπος να ξεκινήσει κάποιος την ημέρα του, παρά με ένα υγιεινό και νόστιμο πρωινό. Μαζί με την Μαρία, μαγειρέψαμε αβγά scrabbled, προσθέσαμε φρούτα, γιαούρτι και χυμό πορτοκάλι. Ακόμα, συνοδέψαμε το πρωινό με φρέσκα κουλούρια Θεσσαλονίκης! Ήταν τέλειααααααααα! 

Love, Eliza K 






Παρασκευή, 7 Σεπτεμβρίου 2018

The Royal Palace Peles



Ah, Castle Peles...Probably the place i enjoyed the most visiting. This is the royal palace of Romania, where King Ferdinand and Queen Maria lived. Queen Maria was greatly loves by the people of Romania, thanks to her personality, her intelligence and the charities she did for the poor and the orphan children. She was also a keen artist and intellectual. Sadly, i was not allowed to take pictures inside the palace, which i thing is the most extraordinary thing i have ever witnessed. A huge library, tons of valuable paintings, mirrors, statues and so on...Yet, do not misunderstand me, wealth and luxury do not amaze me, what i really admired was the good taste, the art, the fact that the treasures of this palace were not simple gold stuff. This palace is filled with works made with love, passion and soul. And that is definitely something that i will always admire! 

Το παλάτι Πέλες! Ίσως το πιο όμορφο και καλαίσθητο οικοδόμημα που έχω ποτέ αντικρύσει! Χτισμένο στους πρόποδες των Καρπαθίων, δεν προκαλεί θαυμασμό εξαιτίας της μεγαλοπρέπειας ή του πλούτου, αλλά χάρη στην καλαισθησία του και την εναρμόνισή του στην υπέροχη φύση της Ρουμανίας. Δυστυχώς απαγορευόταν η λήψη φωτογραφιών στο εsωτερικό, γι' αυτό θα προσπαθήσω να περιγράψω με λόγια ό,τι είδα. Χιλιάδες έργα τέχνης, πολλά ζωγραφισμένα από την αγαπημένη βασίλισσα των Ρουμάνων, την Μαρία, πολύτιμα και σπάνια βιβλία, και γλυπτά και χειροτεχνίες φτιαγμένα με γούστο και μεράκι. Άλλωστε τα λούσα ποτέ δεν με εντυπωσίαζουν σαν άνθρωπο, είναι η τέχνη που με μαγεύει. Και αυτό το παλάτι είναι σαν να κρύβει μέσα του την ψυχή του Ρουμάνικου λαού, από τον απλό χωρικό, μέχρι τον σοφό, και τον αριστοκράτη. Ελπίζω να απολαύσετε τουλάχιστον τον εξωτερικό χώρο του παλατιού! 

Love, Eliza K


























01 09 10